sevmek bir ömür boyu

GİDİŞİN HİKÂYESİ

 

Yaprak hışırtıları arasında

Hıçkırıkların boğuluyordu

Rüzgâr gözyaşlarını

Toprağa savuruyordu

Yapraklar dökülüyordu

O kumral saçlarına

Hava soğuktu

Rüzgâr esiyordu

Ama sen bunlara aldırmaksızın

Ağlıyor ve hıçkırıyordun

Omzuna bir yaprak düştü

Ve yine hıçkırıklara boğuldun

Ellerin soğuyordu yüzünse bembeyaz olmuştu

Ağlamaktan kızaran gözlerini

Cılız sokak lambası alıyordu

Bu ayrılığın gerekli olduğunu

Kabullenmişti gözlerin

İki bavulun vardı

Biri bende diğeri ise sende

Biri boştu bavulun

Âdetindi iki bavul götürmek

Hoşuna giderdi onları taşımak

Ayrılık vakti gelmişti

Rüzgârda gitmeni istemiyordu sanki

Otobüsün kalmak üzereydi

Bana SON kez sarıldın

Ve bindin otobüsüne

Artık bende ağlıyorum

Yüreğim, bedenim buz kesilmişti

Arkandan bakıp kalmıştım

O an orada donup kaldım sanki

Eve esen rüzgârla geri döndüm

Evin içi çok soğuktu sensiz

Yatağımda evden farksız değildi

Özlüyordum seni

Seni çok sevdiğimi anlıyordum

Kim bilir neredeydin şimdi

Sabah seninle gittiğimiz

Yoldan gittim terminale

Gittiğin otobüs çoktan gelmişti

Geri dönüşte göremedim

Saçlarına dökülen yaprakları

Rüzgârın toprağa savurduğu

O gözünden düşen damlaları

          

                                          ESY